środa, 14 lutego 2018

Słowo na Wielki Post


Środą Popielcową Kościół rozpoczyna liturgiczny okres Wielkiego Postu. Podczas Mszy Świętej kapłan posypuje głowy wiernych popiołem wypowiadając ewangeliczną formułę: „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” lub słowa „Prochem jesteś i w proch się obrócisz.” W ten sposób jesteśmy wezwani do nawrócenia i pokuty za siebie i za cały świat. Okres Wielkiego Postu trwa czterdzieści dni. Liczba czterdzieści odgrywa bardzo ważną rolę w Biblii. Czterdzieści pościł Pan Jezus na pustyni. Czterdzieści dni wędrował Naród Wybrany przez pustynię. Czterdzieści dni przebywał Mojżesz na Górze Synaj. Czterdzieści dni Eliasz wędrował o chlebie i wodzie do Bożej Góry Horeb. Czterdzieści dni pozostało mieszkańcom Niniwy na nawrócenie jaki zapowiadał im prorok Jonasz. Do tego dodajmy jeszcze czterdzieści dni jakie upłynęły  pomiędzy Zmartwychwstaniem a Wniebowstąpieniem Pana Jezusa. Liczba ta odwołuje się więc do różnych wydarzeń: radosnych, smutnych, chwalebnych, chwil głębszej refleksji czy także walki. Nasze życie – składa się na nie cała gama wydarzeń. W te wydarzenia wchodzi Bóg – zarówno dobre, jak i w te, o których chcielibyśmy jak najszybciej zapomnieć. Wielki Post to czas intensywnego nawracania, zerwania z grzechem, czas pokuty, walki z własnymi słabościami i z mocami zła, czas modlitwy i umartwienia. Czterdzieści dni Wielkiego Postu, stanowi przypomnienie również czterdziestodniowego przebywania Chrystusa na pustyni. Aby Wielki Post był dobrym i użytecznym przygotowaniem ze Zmartwychwstałym, trzeba dobrze przemyśleć i poznać czemu służyło tych czterdzieści dni i nocy Jezusowi i co pustynia symbolizuje w teologii biblijnej. Pustynia to szczególne miejsce gdzie człowiek dąży do spotkania z Bogiem. Brakuje na niej wody i pokarmu, przyjemności. Pustynia zmusza do zwrócenia uwagi na rzeczy istotne, pozwala odróżnić je od tych drugorzędnych. Przebywanie na pustyni pozwala zauważyć, poznać i docenić dobroć i miłość Boga. Czterdziestodniowy post powinien być dla każdego wierzącego taką właśnie pustynią. Każdy chrześcijanin na wzór Jezusa, powinien najpierw zastanowić się, dlaczego żyje na tej ziemi, jaki jest najważniejszy cel jego życia. Niezwykle pomocne nieraz wręcz konieczne jest wsparcie Boże, aby odpowiedzieć na te pytanie. To wsparcie Boga otrzymuje się przede wszystkim przez dialog z Bogiem, oderwaniem się od rzeczy drugorzędnych oraz podjęcie wysiłku zmierzającego do większego uczestniczenia w miłości i dobroci Bożej. Pomocą w tym wszystkim jest nasze częstsze uczestniczenie w liturgii Wielkiego Postu, jak rozważanie Męki Pańskiej – uczestnicząc w Drodze Krzyżowej i Gorzkich Żali, rekolekcji wielkopostnych, czynieniu dobrych uczynków; to wszystko ma służyć naszej przemianie życia.

 

                                                     + Stanisław Sawicki