sobota, 21 października 2017


Bractwo Kapłańskie utrzymuje relacje z wieloma Kościołami Wschodnimi, wspólnotami monastycznymi o charakterze ekumenicznym, jak również instytucjami kultury, którym bliskie są ideały chrześcijańskie. Każdy życzliwy człowiek, otwarty na dialog jest naszym przyjacielem. Dziękujemy w sposób szczególny wielu indywidualnym osobom za kontakt (przez pocztę elektroniczną), modlitwę i nadsyłane zapytania; takie głębokie duchowo i osadzone w codziennych zmaganiach egzystencjalnych. Staramy się zawsze każdemu- choć lapidarnie- odpisać. Budują nas przesyłane świadectwa chrześcijan wywodzących się z różnych kościołów. Wspólne dochodzenie do jedności na płaszczyźnie dialogu i modlitwy pokonującej odległości; taka wymiana duchowych darów przynosi zaskakujące owoce. Wiara jest dialogiem, tak również troska o kształt ludzkich relacji jest mocno osadzona w tej najgłębszej relacji do Boga. Przyjęcie Chrystusa rodzi nie tylko radość, ale odwagę do przyjmowania różnych poglądów, które w szerszym dyskursie podprowadzają do najważniejszego doświadczenia jaką jest pragnienie poczucia jedności w Chrystusie. „Nasze życie duchowe będzie chrześcijańskie w tej mierze- pisał L. Bouyer- w jakiej będzie się w nim realizowała osobista relacja do Boga. Twierdzenie to zakłada już w punkcie wyjścia, że życie duchowe powinno budować na fundamencie Słowa Boże i wiary: Słowa przez które Bóg wzywa człowieka, i wiary, która ze strony człowieka jest rozpoznaniem i przyjęciem tego wezwania.” Chrześcijanin jest człowiekiem drogi- pielgrzymem poruszającym się różnymi ścieżkami które ostatecznie prowadzą do tego jednego wspólnego miejsca. Przenikają go nieustannie żywe pytania: skąd przychodzi i dokąd zmierza ? To poszukiwanie duchowego sensu, staje się czymś tak przejmującym i absorbującym: „Ciebie, Panie pragnę; kiedy Ciebie szukam, walczę i krzyżuję siebie wraz z Tobą, aby razem z Tobą żyć”- głosi ujmujący serce Troparion z biznatyjskiej liturgii.